برنامه ي دماوند مطابق برنامه ي زماني تعيين شده و البته با تغيير سرپرستي انجام شد . و شايد به همين دليل نه راهنما داشتيم و نه پيش برنامه اي توسط گروه انجام شده بود .

اعضاي گروه 12 نفر بودند :

(۱.میثاق طبیب زاده(سرپرست) ۲.پوریا صالحی(کمک سرپرست)۳ .پیام پناهی ۴.حسین صالحی ۵. پیمان فتاحی ۷.حسین علوی ۸.سعید صلواتی(به عنوان مهمان از گروه دانشکده مکانیک دانشگاه امیرکبیر۸. سمیه عزیزخانی ۹.فاطمه حسینی ۱۰.مریم گرجانی ۱۱.سحر نیکپور ۱۲.زهرا هادیان)

ساعت 12:25 چهارشنبه پس از آنكه از نيسان پياده شده و ظرف هاي آبمان را پر كرديم از گوسفند سرا راهي تخت فريدون شديم . هر كدام 3 ليتر آب همراه خود برداشتيم . البته برخي از بچه ها ترجيح دادند آب كمتري بردارند و بار كمتري هم بكشند .

تقريبا هر يك ساعت 10 دقيقه استراحت داشتيم . از گسل زيبايي گذشتيم و روي يكي از يال ها در ساعت 3:25 به مدت 30 دقيقه براي نهار و نماز توقف كرديم .

ساعت 6 بعد ازظهر بود كه به كفي رسيديم . خستگي گروه را چند تكه كرده بود . با توجه به كروكي اي كه داده شده بود بايد در اين محل آب مي ديديم كه نديديم ( يك شلنگ سبز كوچك !!!)

چشمه ي يخ زده اي در كنار مسير شيبدار پيش از تخت فريدون بود كه صداي جريان اب از زير لايه هاي يخ اش مي آمد . 4 نفر از اعضاي گروه مشغول كندن يخ ها شدند و بقيه به سمت تخت فريدون حركت كردند . اين درحالي بود كه نزديك پناهگاه يك يخچال كوچك بود و مي شد از برف آن استفاده كرد اما در منطقه تلفن همراه آنتن نمي داد و نمي شد هيچ راهنمايي اي خواست .

اولين گروه ساعت 19:15 و آخرین گروه ساعت 21 به پناهگاه رسيدند .

سه نفر از بچه ها ارتفاع زده شدند كه يكي از آنها دچار لرزش شديد دست و پا و يكي ديگر سردرد شديد شده بود .كه همگي با كمي چاي گرم و استازلاميد حالشان بهتر شد.

پنجشنبه :

8 نفر از اعضاي گروه به انتخاب سرپرست ساعت 6:40 به سمت قله حركت كردند.

ايتداي مسير از كنار گسل هاي اطراف يخار گذشتيم. پس از گذشتن از روي يال و يك مسير سنگي به چشمه اي رسيديم كه بدليل افتابي بودن هوا براي رسيدن به آب نياز چنداني به حفاري نبود.

پس از مسير سنگي يخچال نسبتا كوچكي ديديم كه از سمت چپش بالا رفتيم و بعد از آن هم يخچال عروسكها با يخ ها تيغه اي كه تراورس كوتاهي هم داشت .

با توجه به توانايي اعضاي تيم آرام حركت كرديم و ساعت 12:35 روي قله بوديم . هيچ كس مشكل جدي اي نداشت . هوا آفتابي بود و باد تند.

12:55 به سمت پايين حركت كرديم .

در طول مسير رفت هر كس با انتخاب سرپرست مسئول به ياد سپردن يك تكه از مسير بود كه البته لازم هم نشد .

از سمت چپ يخچال كوچك پايين آمديم و همان جا هم استراحت كرديم . عجله نداشتيم چون هوا خوب بود و باقي مسير مشخص .

مسير شن اسكي بود و 15:30 به تخت فريدون رسيديم

جمعه :

ساعت 8 به سمت گزنه راه افتادیم .

یکی از بچه ها روز قبل کمی خون بالا آورده بود ولی به کسی نگفته بود . که شاید با عنوان کردن این مطلب و اعلام نگرانی بقیه اعتماد به نفسش را از دست داد . گمان می کرد حالش خیلی بد است و نمی تواند نفس بکشد ِ عضلات صورتش بی حس است و خلاصه همه جور احساس ناراحتی که بیشتر عصبی بود . چون پس از تماس گرفتن  سرپرست با پزشک و اطمینان از سلامتی اش حالش کم کم بهبود یافت . اگر چه کم شدن ارتفاع هم بی تاثیر نبود .

به هر جهت بدلیل حال ناخوشی که این دوستمان داشت کوله اش بین بقیه ی بچه ها تقسیم شد .

مسیر از پناهگاه و پس از عبور از یال شن اسکی بود .

شن اسکی از نزدیکی سنگ بزرگ و مشخصی شروع می شد . اما چون از مکان دقیقش اطلاع نداشتیم ٫ کمی ماندیم تا سرپرست مسیر را چک کند . هنوز گوشی آنتن نمی داد و حال دوستمان هم لحظه به لحظه بدتر می شد .

میانه ی مسیر شن اسکی سرپرست با پزشک(آقای دکتر مساعدیان) تماس گرفت و پس از اطمینان از سلامتی دوستمان و برطرف شدن تردید ادم ریوی با انرژی بیشتری به سمت پایین حرکت کردیم .

شاید حدود نیم ساعت شن اسکی داشتیم .

به یک سنگچین رسیدیم ٫ استراحت کردیم و راه افتادیم .

کنار گوسفندسرا چشمه بود . کمی ( خیلی بیشتر از کمی ) آنجا ماندیم . و راهی شدیم .

از کنار گسلی که آب یخ های ذوب شده ی یخار از آن می گذشت عبور می کردیم .

دو چشمه ی دیگر میانه ی راه دیدیم که یکی خشک بود .

زمین رانش کرده بود و مسیر را خسته کننده تر می کرد.

بسیار آرام حرکت می کردیم .

یکی دیگر از بچه ها مچ پایش آسیب دیده بود که سرپرست کوله اش را گرفت و با کارابین به کوله ی خودش وصل کرد .

مسیر هم بسیار زیبا بود و هم طولانی و خسته کننده .

پاکوبی آن طرف رودخانه دیدیم که نشانه ی نزدیک شدنمان به روستا بود .  تا کنار رود پایین آمدیم . آب آن کم بود با این وجود از روی دو تنه درخت که در میان آب قرار داده بودند عبور کردیم.

حوالی روستا مناظر زیبا و میوه های خوشمزه ای داشت که خیلی شان هنوز نرسیده بودند .ژ

ساعت ۵:۴۵ عصر بود که به مینی بوسی که حدود ۴ ساعت منتظرمان بود رسیدیم .

برنامه ی خوبی بود و همه راضی بودیم . قطعا اگر تلاش ها و برنامه ریزی درست سرپرست برنامه ( آقای طبیب زاده ) نبود به مشکلات زیادی بر می خوردیم . با توجه به اینکه تعدادی از بچه ها آمادگی کمی برای برنامه داشتند و راهنما هم نداشتیم .

به هر جهت به گمانم هدف ایشان ـ علاقه مند کردن بچه های جدید به کوهنوردی و جذب اعضای جدید ـ برآورده شد. گزچه با زحمت و سختی زیاد.